Home

Urban Exploration, dat is wat ik doe. Het bezoeken en vastleggen van een klein stukje geschiedenis van verlaten, of beter gezegd, verboden locaties...

Sinds jaren wandel ik door verlaten gebouwen, gewoonweg omdat me dit voldoening geeft. Een bepaald gevoel wat je niet kan omschrijven. Dat moet je ervaren. De vergankelijkheid, de stilte, het verval, de schrik van bepaalde omgevingsgeluiden die de stilte even doorbreken en je kippenvel geven. De adrenaline die door je lichaam raast als het weer gelukt is om een ingang te vinden, want inbreken doen we niet. We bezoeken...in een brede zin van het woord. Dat we daarvoor een hek moeten trotseren, of door een kelder moeten kruipen doen we niet moeilijk over. Zelfs beveiliging weerhoudt me niet om dit gevoel steeds op te zoeken.
We moeten ons realiseren dat achter de muren van alle verlaten gebouwen mensen een geschiedenis achterlaten. En het pand wat men sluit of gewoon verlaat zonder af te sluiten, is in de meeste gevallen ten dode opgeschreven. Soms nog met het hele interieur intact en dan waan je jezelf werkelijk tientallen jaren terug. Dan sta je plots voor een kalender die afgescheurd is op een datum ergens in 1966...en die hangt nog geduldig aan de muur.
Dat is misschien nog wel het beste voorbeeld om de sfeer te beschrijven die ik ervaar tijdens mijn reisjes. Een kalender die stopt in 1966, en ik sta daar even tegenover in 2012, dan ga je denken...
Het duurde wat jaartjes voordat het besef had dat ik deze historie moest vastleggen. Vastleggen voor eenieder die het besef niet hebben wat er zoal achter die muren heeft afgespeeld. En daarbij staat vergankelijkheid bij mij voorop, met verval als een goede tweede.

Er zijn veel verschillende categorieën waarin men een verlaten locatie kan plaatsen. Er zijn chateaus, ziekenhuizen, industrie, militair en ga zo maar door. Voor mij geeft elke locatie een ander gevoel, maar als ik een lichte voorkeur mag uitspreken zijn dit voor mij de woningen en boerderijen. Mensen hebben daar gewerkt, van elkaar gehouden, feestjes gegeven, televisie gekeken, je noemt het maar op. En dan, om wat voor rede dan ook, sterft de laatste van de familie en het huis staat daar....te wachten op wat er komt. Als men dan de koopaktes ziet, uit een tijd waar men ze nog schreef. En in een la erboven de foto albums, met communie foto’s van de kleinkinderen. Op het kastje ernaast staat de encyclopedie. Of het bestek ligt nog compleet in de keuken met de tandenborstel nog in het glas op de aanrecht. Dit alles onder een dikke laag stof. Wat een ervaring. Maar elke keer weer gaat er een gedachte door me heen dat ik gewoon tussen spullen van mensen sta die totaal vreemd voor me zijn. Moet ik hier wel zijn? Als ze eens wisten dat ik hier nu sta! Maar dat weten ze niet, het is verlaten, het is voorbij. Ook de ziekenhuizen en weeshuizen bezoek ik graag. Als men die bedden ziet in een ziekenhuis, waar mensen hebben gelegen, gaan de rillingen over mijn rug. Was deze patiënt terminaal of had hij zijn pols gebroken? Of in een een weeshuis waar zeker 30 bedden op een zaal staan...lagen hier de jongens of de meisjes? Er zijn momenten dat niemand zich meer bekommerd om zulke plaatsen en dat is waar wij naar zoeken. Deze locaties worden dan ook erg stil gehouden om te voorkomen dat er bezoekers op af gaan die geen enkel respect tonen zoals men zou verwachten.

Mijn uitstapjes breidden zich inmiddels ook uit tot ver buiten onze landsgrenzen. België heeft niet als enige land heel wat moois te bieden op Urban Exploration gebied. Vele landen zoals, Zweden, Duitsland, Italië en Frankrijk zijn al door mij bezocht. Ik geloof ook niet dat er vlug een eind aan zal komen, lang niet alles is ontdekt. Samen met een vast groepje mensen vinden we steeds andere plaatsen om te bezoeken. Het gebeurd ook wel dat we uren rijden zonder resultaat, maar opgeven doen we nooit. En door zoeken en vinden, bezoeken we de mooiste dingen. Mooi is ook om jaren later nog eens terug te gaan, en kijken hoe de natuur zijn werk heeft gedaan. Soms wordt hij mooier, soms is hij inmiddels gesloopt.

Alles wat we bezoeken wordt met het meeste respect behandeld, en het enige wat we achterlaten zijn onze voetsporen...

Geniet...
Christophe Van De Walle